W Wilnie została uczczona pamięć o bohaterach Powstania Styczniowego

20 stycznia w związku ze 154. rocznicą wybuchu Powstania Styczniowego, Jarosław Czubiński, Ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Litewskiej, zastępca ambasadora Maria Ślebioda, Attaché Obrony, Wojskowy, Morski, Lotniczy, płk. Mirosław Wójcik, Konsul Generalny Stanisław Cygnarowski oraz Dyrektor Instytutu Polskiego w Wilnie Marcin Łapczyński złożyli kwiaty na cmentarzu Rossa na grobie rodzinnym Aleksandra Oskierki, jednego z przywódców Powstania Styczniowego.

zw.lt
W Wilnie została uczczona pamięć o bohaterach Powstania Styczniowego

Fot. Teresa Worobiej

Uczczono w ten sposób pamięć uczestników narodowego zrywu i tragicznych ofiar represji rosyjskich. Ambasador Jarosław Czubiński podziękował zgromadzonym za pamiętać o Powstańcach oraz o ofiarach rosyjskich represji po stłumieniu powstania. Przypomniał postać Aleksandra Oskierki, jednego z przywódców wojskowych Powstania Styczniowego, którego pogrzeb stał się wielką manifestacją patriotyzmu na okupowanych przez zaborcę ziemiach Litwy. „Niech spoczywa w spokoju, tak jak wszyscy uczestnicy tego polskiego zrywu narodowego. Cześć ich pamięci!” – powiedział Ambasador Jarosław Czubiński.

W uroczystości składania kwiatów wzięli udział również członkowie młodzieżowej organizacji społecznej – koła ZPL „Wileńska Młodzież Patriotyczna”.

Aleksander Oskierka był zamożnym ziemianinem, gospodarującym we własnym majątku Rajewszczyzna w powiecie wilejskim, guberni wileńskiej, człowiekiem otwartym na sprawy społeczne, pisującym także teksty publicystyczne do ówczesnego „Kuriera Wileńskiego”.
Od 1862 roku był członkiem kierownictwa konspiracyjnej „organizacji obywatelskiej”. W 1863 roku wszedł do komitetu „Białych” na Litwie, a następnie powołany został do Wydziału Zarządzania Prowincjami Litwy czyli powstańczego rządu na Litwie, gdzie powierzono mu sprawy wojskowe. W powstańczej konspiracji pełnił tez obowiązki cywilnego naczelnika miasta Wilna.
Po denuncjacji i aresztowaniu w maju 1863 został skazany na karę śmierci, którą, po rewizji wyroku, zamieniono na piętnaście lat syberyjskiej katorgi (ciężkich robót) w Usolju nad Angarą. Po pewnym czasie car zmniejszył mu karę o połowę i w 1872 roku powrócił do kraju, gdzie zamieszkał w Warszawie i Puławach.
W 1885 roku dostał pozwolenie na powrót do Wilna, gdzie pełnił funkcję dyrektora oddziału Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń od Ognia. Zmarł w 1911 roku i po wielkiej patriotycznej imprezie, jaką stał się jego – ostatniego przywódcy Powstania Styczniowego – pogrzeb, pochowany został na Rossie.

PODCASTY I GALERIE