Kościół rzymskokatolicki wspomina św. Dydaka

2 lipca Kościół rzymskokatolicki  wspomina św. Dydaka, za którego wstawiennictwem wilnianie i goście miasta, od drugiej połowy XVIII wieku, modlili się w kościele św. Franciszka z Asyżu i św. Bernardyna ze Sieny (kościół bernardyński), dopóki władze sowieckie nie zamknęły go w 1949 roku i zamieniły w magazyn Akademii Sztuki.

zw.lt
Kościół rzymskokatolicki wspomina św. Dydaka

Św. Dydak z Alkcali, San Diego de Alcalá (ur. 1400 w San Nicolás del Puerto w Andaluzji, zm. 12 listopada 1463 w Sewilli) – hiszpański brat zakonny, franciszkanin, święty Kościoła katolickiego.

Był najpierw tercjarzem franciszkańskim, pracował w swoim rodzinnym kościele parafialnym w ogrodzie i wykonywał inne posługi. Zarobionymi pieniędzmi dzielił się z ubogimi. Następnie wstąpił do franciszkanów w klasztorze w Arizal koło Kordoby. Złożył śluby wieczyste. Posiadał dar mówienia o Bogu, dzięki któremu przyciągał wielu nawet uczonych teologów.

Przez osiem lat pracował jako misjonarz na Wyspach Kanaryjskich. Do Hiszpanii wrócił w 1449 roku, gdzie widziano w nim cudotwórcę. W 1450 roku wziął udział w kanonizacji św. Bernardyna ze Sieny w Rzymie. Podczas epidemii dżumy przebywał w klasztorze w Aracoeli na Kapitolu. Leczył chorych, namaszczając ich rany oliwą, która pochodziła z lampek płonących przed ołtarzem Matki Bożej.

Zmarł trzymając krucyfiks 12 listopada 1463 roku. Kanonizował go papież franciszkanin Sykstus V, 2 lipca 1588. Jest wspominany w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego, przede wszystkim przez franciszkanów 13 listopada , czczony w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej. Św. Dydak jest patronem braci zakonnych oraz sycylijskiej Canicattì. Od jego imienia wzięła swą nazwę misja franciszkańska w Kalifornii, która później rozwinęła się w istniejące dziś miasto San Diego.

Ołtarz z obrazem św. Dydaka w wileńskim kościele bernardyńskim został po zamknięciu kościoła zdemontowany, a sam obraz Św. Dydaka przechowywano w kościele Św. Ducha Świętego w Wilnie. Odnaleziono go dopiero dzięki badaczom sztuki – Rūcie Janonienė i Juozapasie Blažiunasie.

W ubiegłym roku (2 lipca) odsłonięto ołtarz z cudownym obrazem św. Dydaka, którego rekonstrukcję sfinansował ród Rodowiczów i Radavičiusów.

Nad odtworzeniem obrazu pracowali między innymi portrecistka Wanda Rodowicz, specjalista technologii komputerowych Marek Wesołowski, przedstawiciele polskiej policji kryminalnej, naukowcy i historycy litewscy. Zamierzono odtworzyć wizerunek św. Dydaka na podstawie zdjęcia czaszki świętego. Szczęśliwym zrządzeniem losu, które inicjatorzy projektu określają jako cud, oryginalny obraz został odnaleziony podczas inwentaryzacji w kościele św. Ducha.
„Praca nad odrestaurowaniem ołtarza i obrazu stała się przykładem przyjaźni i współpracy narodów oraz dowodem na to, że o dobro kraju może dbać nie tylko władza, ale też społecznie aktywni obywatele” – powiedział inicjator projektu Žilvinas Radavičius.

Odbudowa ołtarza, która kosztowała ok. 20 tys. litów, odbywała się w trzech etapach. W 2009 r. została poświęcona pierwsza część – z drewnianym aniołkiem, bez obrazu. W roku 2010 odrestaurowano drugiego drewnianego aniołka.

Obraz św. Dydaka został namalowany około 1760-1786 r., posrebrzana suknia była wykonana z wotum około 1780 r. W czasie powstania kościuszkowskiego w roku 1794 została ofiarowana powstańcom. Suknia ta była na nowo odtworzona w pierwszej połowie XIX wieku, około 1820-1860 r. z mosiądzu i posrebrzana. W latach powojennych obraz był przechowywany w kościele św. Ducha w Wilnie. Obraz św. Dydaka uważany jest za cudotwórczy, tradycyjnie wierni proszą świętego o zdrowie.

PODCASTY I GALERIE