Wilno i Wileńszczyzna
ks. Waldemar Ulczukiewicz

Iść ku sprawiedliwości to tworzyć życie

W dzisiejszej Ewangelii czytamy przepiękną przypowieść, w której Jezus pokazuje przykład z codziennego doświadczenia Zydów. Jezus mówi:,, iż Królestwo Boże na podobieństwo królestw ziemskich ma gospodarza", ale zarazem wprowadza nas w rozważanie, na ile są do siebie podobne.

Otóż od samego początku przypowieści widzimy, iż gospodarz królestwa Bożego, już od samego rana wychodzi ,by szukać robotników. Ten obraz przybliża nam obraz Boga w raju, gdzie poszukując człowieka woła:,, Adamie,gdzie jesteś”? Pamiętamy iż Adam się ukrywa,ukrywa się nie bez powodu. Powodem ukrycia się człowieka jest to, iż złym okiem patrzy, że Bóg jest dobrym. Już od samego początku ludzkości zauważamy, że te złe oko to zazdrość, zazdrość która jest trucizną zatruwającą stosunki ludzkie. Kain zazdrości Ablowi,Jonasz zazdrości mieszkańcom Niniwy, albowiem uważa iż nie zasługiwali na Boże zmiłowanie. W przypowieści o określeniu „syn marnotrawny” starszy brat zazdrości iż po powrocie młodszego, który roztrwonił swoje mienie Ojciec go przyjmuje. A więc Ewangelia prowokuje nas pytaniem: „kto jest naszym gospodarzem” ?

Erich Fromm pisze; „ to nie szatan ani sadysta, ale zwykły człowiek posiadający nadzwyczajną władzę stanowi zagrożenie dla gatunku ludzkiego”. Zresztą jak do prowadzenia wojny potrzebne są środki niszczenia, tak do nakłaniania ludzi, aby ryzykowali swoim życiem i stali się mordercami, należy wzbudzić w nich nienawiść, oburzenie, destruktywność i lęk. Uczucia te są niezbędnym warunkiem do prowadzenia wojny, oraz są jej przyczynami podobnie, jak nie są przyczynami wojny, karabiny i bomby jako takie ”.

Dlatego prorok Izajasz pisał: „Otóż winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a ludzie Judy szczepem Jego wybranym. Oczekiwał On tam sprawiedliwości, a oto rozlew krwi, i prawowierności, a oto krzyk grozy” (Iz 5,7).

Iść ku sprawiedliwości to tworzyć życie, a to znaczy przekraczać status istoty. Tworzenie życia wymaga pewnych cech, których brakuje osobie biernej. Niszczenie życia wymaga tylko jednej cechy – użycia siły.

Człowiek, który nie stara się tworzyć, pragnie niszczyć. Zapominamy, iż wieczność zdobywa się przez tworzenie i nie wolno jej kupić. Ona daje się tym, którzy kochają, a nie dla tych, którzy uważają, iż im coś się należy. Musimy zrozumieć, jeżeli całe życie kogoś nienawidzimy ,to w chwili smierci, napewno go nie pokochamy. W Ewangelii czytaliśmy:„ przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze”. Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną, lecz i oni otrzymali po denarze. Wziąwszy go szemrali przeciw gospodarzowi”.
Czytając ten urywek najpewniej nieraz zadajemy sobie pytanie: „czy ten którego widzę tak bezbożnie żyjącego, lub ten dla którego świątynią jest bar, może się nawrócić i otrzymać tyle co ja-który się modlę, poszczę i chodzę do kościoła? Czyżby moje praktykowanie sakramentów, przykazań, nie mają zasług? Na podobne pytanie Ewangelia nam odpowiada ,iż wszyscy otrzymali po denarze. Słysząc to,w nas burzy się całe wnętrze i wygląda, iż to, co czyniłem, czyniłem be sensu. Podobne myśli pojawiają się najczęściej wówczas, gdy wobec Boga czujemy się niewolnikami, męczennikami, a nie współpracownikami naszego człowieczeństwa, mądrości lub wolności. W Ewangelii wszyscy otrzymali denar, albowiem otrzymać denar to otrzymać to, co pozwoliłoby przeżyć dzień. Zapłata niżej denara to zostawienie człowieka oraz jego rodziny bez środków do przeżycia. Chociaż Jezus mówi o królestwie Bożym, jednak zauważamy, iż daje światło dla zasady życia społecznego. W życiu społecznym nie może dla pracodawcy nie obchodzić, iż jego robotnik nie ma środków do przeżycia. Trzeba codziennie dawać, rodzić człowieczeństwo. Trzeba odkryć, uszanować to, co w innych i w tobie jest piękne, szlachetne. Ale też bezkompromisowo obnażać to, co w tobie jest małe, podłe, zakłamane, leniwe, pyszne, bezwartościowe. Jesteśmy odpowiedzialni za kształt swego życia przed sobą samym oraz przed Bogiem. Ten, który Cię stworzył na swój obraz i podobieństwo, w Tobie jest wielbiony, lub poniżony.
Milton w swoim utwoże „Raj utracony” pisze: „wybór każdej zagubionej duszy można wypowiedzieć w następujących słowach:lepiej panować w piekle, niż służyć w niebie”.

Wracając do słów z Ewangelii, gdzie słyszeliśmy iż wszyscy robotnicy otrzymali po denarze, to znaczy iż Chrystus i jest tym denarem, którego nie można podzielić. On daje się cały jako zapewnienie życia. On daje się jako zapłata za nasze życie, jako zapłata wieczna. Nam czasem wygląda,że kochamy, ale gdybyśmy naprawdę kochali to nie topilibyśmy swej duszy w chciwości i nie zachowywalibyśmy się z bliźnim jak ze swoją własnością. My często miłujemy innych, ale tak naprawdę wykorzystujemy ich na tyle, na ile są nam potrzebni. Jak pisze Lewis: „Uczucia naturalnne nie są ani święte ani grzeszne, ani szlachetne, ani nikczemne. One wszystkie są święte, gdy są w ręku Boga, wszystkie stają się złe, gdy samodzielnie stają sią bożkami”.

Tagi:

Więcej informacji
Radio Znad Wilii


Radio ZW FUN


Spaudos, radijo ir televizijos rėmimo fondas
Radar Wileński – Poinformuj nas!