Sport
PAP

Mundialowe wspomnienia – turniej pod patronatem Mussoliniego

Do drugich mistrzostw świata w piłce nożnej zgłosiły się reprezentacje 32 krajów. W finale turnieju, który w 1934 roku rozegrany został we Włoszech, gospodarze pokonali po dogrywce Czechosłowację 2:1.

Wobec znacznej liczby chętnych niezbędne były eliminacje, które wyłoniły 16 finalistów. Z kwalifikacji nie była zwolniona nawet drużyna gospodarzy – Włochy.

W rewanżu za europejski bojkot urugwajskiej imprezy sprzed czterech lat Argentyna i Brazylia przysłały rezerwowe składy. Urugwaj w ogóle nie przybył bronić tytułu. W konsekwencji, po uciążliwej podróży, reprezentacje z Ameryki Płd. stoczyły po jednym meczu w pierwszej rundzie mistrzostw (przegrywając ze Szwecją oraz Hiszpanią) i mogły wracać do domu.

Wobec tego europejski finał był łatwy do przewidzenia. Już w ćwierćfinale wystąpiły wyłącznie zespoły ze Starego Kontynentu. Nie przypuszczano tylko, że faworyzowani gospodarze będą mieli tak trudną drogę do decydującego meczu.

Najpierw rozgorzał bój Włochów z Hiszpanami, których bramki bronił już wówczas legendarny Ricardo Zamora. Mecz, łącznie z dogrywką, zakończył się remisem 1:1. Trzeba było go powtórzyć następnego dnia. Trenerzy musieli odwołać się do „świeżych nóg”. Włosi powołali do drużyny pięciu nowych zawodników, Hiszpanie – siedmiu. Mimo to gracze padali wyczerpani florenckim upałem. Na szczęście dla gospodarzy ich środkowy napastnik Giuseppe Meazza zdobył zwycięską bramkę.

Dwa dni później podobny scenariusz miało spotkanie półfinałowe Włochy – Austria w Mediolanie na stadionie San Siro, którego boisko po gwałtownej burzy przypominało grzęzawisko. I znowu niezawodny Meazza zapewnił gospodarzom sukces w czwartym meczu w ciągu tygodnia, strzelając jedynego gola.

Finałowym przeciwnikiem Włoch była Czechosłowacja, która wcześniej wyeliminowała Niemców. W niedzielę 10 czerwca cała Italia zamarła, gdy 20 minut przed końcem meczu strzałem niemal z linii bocznej Pucz dał Czechom prowadzenie. Kilka minut przed końcem Orsi wyrównał, doprowadzając do dogrywki.

Zdenerwowanie Włochów sięgnęło zenitu, gdy kontuzji doznał strzelec wyborowy – Meazza. Odzyskał siły na czas, by wziąć udział w akcji, która zakończyła się strzeleniem gola przez Schiavio.

Nieustępliwość i niewątpliwe umiejętności piłkarskie Włochów zostały nagrodzone pucharem. Jednak w obozie przeciwnika panowało przekonanie o stronniczości szwedzkiego sędziego Eklinda, którego dłoń uścisnął przed meczem duce Benito Mussolini, wyrażając nadzieję, że poprowadzi reprezentację jego narodu do zwycięstwa.

Tagi:

Więcej informacji
Radio Znad Wilii


Radio ZW FUN


Spaudos, radijo ir televizijos rėmimo fondas
Radar Wileński – Poinformuj nas!