Ostatnie pożegnanie Emila Karewicza. Aktor został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta

Emil Karewicz spoczął na Powązkach Wojskowych w Warszawie. Artystę pożegnali członkowie rodziny, przedstawiciele władz państwowych i samorządowych, przyjaciele aktorzy, członkowie Związku Artystów Scen Polskich. Aktor zmarł 18 marca, jednak - z uwagi na epidemię koronawirusa - pogrzeb został przełożony.

PAP
Ostatnie pożegnanie Emila Karewicza. Aktor został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta

Fot. Wikipedia

Urna z prochami Emila Karewicza spoczęła w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie. Świecka ceremonia pogrzebowa odbyła się w asyście Pocztu Sztandarowego, Kompanii Honorowej oraz Orkiestra Wojska Polskiego. Pogrzeb miał charakter państwowy.

Na wniosek wicepremiera, ministra kultury i dziedzictwa narodowego Piotra Glińskiego Emil Karewicz został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Andrzeja Dudę Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla kultury polskiej. Order przekazał rodzinie zmarłego doradca Prezydenta RP Tadeusz Deszkiewicz.

„Wraz ze śmiercią Emiliana Karewicza kultura polska utraciła jeden z najbardziej wyrazistych i wszechstronnych talentów artystycznych” – napisał wicepremier Piotr Gliński w liście pożegnalnym, który odczytał wiceminister kultury i dziedzictwa narodowego Jarosław Sellin.

„Odszedł wybitny aktor, ceniony malarz, szlachetny człowiek (…) Jestem przekonany, że wszechstronna działalność Emila Karewicza pozostanie wzorem spełnionego życia i wykorzystania talentu dla dobra Ojczyzny, sztuki oraz rodzimej kultury” – podkreślił szef resortu kultury.

Emil Karewicz urodził się 13 marca 1923 r. w Wilnie. W czasie II wojny światowej przeszedł szlak z 2. Armią Wojska Polskiego do Berlina. Niedługo po wojnie debiutował na scenie rolą kelnera w „Klubie kawalerów” Michała Bałuckiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (1948). W filmach grał od 1950 r. Pierwszym z jego udziałem była „Warszawska premiera” w reż. Jana Rybkowskiego.

W 1956 r. Karewicz wystąpił w „Kanale” w reż. Andrzeja Wajdy, wcielając się w postać porucznika „Mądrego”, oraz w „Cieniu” w reż. Jerzego Kawalerowicza. W 1960 r. zagrał króla Władysława Jagiełłę w „Krzyżakach” w reż. Aleksandra Forda.

Wielką popularność przyniosła Karewiczowi rola Hermanna Brunnera, przeciwnika Hansa Klossa, granego przez Stanisława Mikulskiego w serialu „Stawka większa niż życie”, realizowanym w latach 1967-68 (reż. Janusz Morgenstern, Andrzej Konic). Do tej kreacji powrócił – razem ze Stanisławem Mikulskim – w odcinku „Puszka z Pandorą” serialu „Bank nie z tej ziemi” (1994) oraz w filmie „Hans Kloss. Stawka większa niż śmierć” w reż. Patryka Vegi (2012).

Kariera sceniczna Emila Karewicza, obok gry w Teatrze Wybrzeże, obejmuje występy m.in. w teatrach: im. Stefana Jaracza w Łodzi (1949-60, gdzie grał m.in. w sztukach reżyserowanych przez Iwo Galla), Nowym w Łodzi (1960-62, współpraca m.in. z Kazimierzem Dejmkiem), im. Stefana Jaracza w Warszawie (1962-65) oraz w stołecznych teatrach Dramatycznym (1965-67) i Nowym (1974-83).

Aktor zagrał też w wielu spektaklach telewizyjnych, m.in. w: „Makbecie” w reż. Andrzeja Wajdy (1969), „Fauście” w reż. Grzegorza Królikiewicza (1976) i „Kilku scenach z życia Glebowa” w reż. Tomasza Zygadły (1984).

Był ambasadorem Domu Artystów Weteranów w Skolimowie.

PODCASTY I GALERIE