Kultura i Historia
BNS

Teofil Matulionis doczeka się muzeum?

Muzeum, film dokumentalny, książki, wykłady, seminaria – założyciele Fundacji Błogosławionego Teofila Matulionisa chcą, jak najlepiej upamiętnić spuściznę swego patrona.

„Chcemy propagować tę osobowość, jego pracę oraz tragiczny, niezwykły i ciekawy los. Moim zdaniem dla współczesnego społeczeństwa jest kimś bardzo aktualnym. Może być wzorem” – powiedział w trakcie konferencji prasowej dziennikarz Vaidotas Žukas, jeden z założycieli fundacji.

Žukas poinformował, że inicjatorom udało się zebrać ok. 150 listów, które pisał z zesłania. W posiadaniu fundacji jest również ok. 150 zdjęć z dzieciństwa i wieku dojrzałego. Fundacja chce wydać specjalny album ze zdjęciami błogosławionego.

Wśród zalożycieli fundacji są teatrolog Irena Veisaitė, ksiądz Julius Sasnauskas, reżyser filmowy Audrys Stonys, dziennikarz Donatas Puslys, aktorka Dalia Michelevičiūtė, dziennikarz Ridas Jasiulionis, trzech krewnych Matulionisa menadżer Agila Gailė, specjalista od komunikacji Teofilis Pilka, pedagog Rūta Grumadaitė-Pabarčienė. Do zarządu trafili konsultant biznesowy Laimutė Milašauskienė, starosta Alanty Aidonas Užubalis, J. Sasnauskas, A. Gailė i Vaidotas Žukas.

Matulonis został ogłoszony błogosławionym w czerwcu br.

Urodził się 4 lipca 1873 we wsi Kudoriškis, na Litwie. Wstąpił do seminarium duchownego w Sankt Petersburgu, gdzie 17 marca 1900 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk bp. Antoniego Maleckiego. Został mianowany wikariuszem tamtejszej parafii pw. św. Katarzyny, a w 1918 został proboszczem pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. W 1923, po procesie, w którym oskarżeni byli także m.in. abp Jan Cieplak i ks. prał. Konstanty Budkiewicz, został po raz pierwszy uwięziony przez bolszewików. Gdy przebywał w więzieniu, Pius XI mianował go 8 grudnia 1928 biskupem pomocniczym mohylewskim ze stolicą tytularną Matrega. Sakry udzielił mu potajemnie biskup Antoni Malecki. Wydostał się na wolność w 1933 dzięki wymianie więźniów między Litwą a ZSSR. W 1936 podróżował do Egiptu, Ziemi Świętej i Polski. 9 stycznia 1943 został mianowany biskupem diecezjalnym koszedarskim. Po zajęciu Litwy przez Armię Czerwoną w 1940, ponownie trafił do łagrów. Ogółem z niemal 90 lat życia 25 spędził w sowieckich więzieniach. Powrócił z nich w 1956, ale reżim nie pozwolił mu na objęcie rządów diecezją. Był otoczony był ścisłą kontrolą policyjną. 9 lutego 1962 św. Jan XXIII mianował go arcybiskupem ad personam. Zmarł 20 sierpnia 1962 roku w Szadowie. Pochowano go w krypcie biskupiej w katedry Przemienienia Pańskiego w Koszedarach.

Tagi:

Więcej informacji
Radio Znad Wilii


Radio ZW FUN


Radar Wileński – Poinformuj nas!